از اين رو ما با اين آيه بر عصمت ائمّه عليهم السلام استدلال كرديم ، چون امر به بودن با آنان به نحو اطلاق است و هيچ قيدى ندارد . از اين جاست كه در روايتى پيشواى هشتم امام رضا عليه السلام به ابن ابى محمود فرمود : يابن أبي محمود ! إذا أخذ الناس يميناً وشمالًا فالزم طريقتنا ، فإنّه من لزمنا لزمناه و من فارقنا فارقناه . . . ؛ « 1 » اى پسر ابى محمود ! هر گاه مردم به سمت چپ و راست رفتند تو ملازم راه ما باش ؛ چرا كه اگر كسى ملازم ما باشد ، ما ملازم او خواهيم بود و هر كه از ما جدا شود ، از او جدا خواهيم شد . معلوم مىشود قضيه طرفينى است كه اقبال از يك طرف ، اقبال از طرف ديگر را در پى دارد ، و اين نظير كلام خداوند متعال است كه مىفرمايد : « فَاذْكُرُوني أَذْكُرْكُمْ » ؛ « 2 » پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم . از دقت در استعمال كلمه ملازمت در موارد مختلف نكته ديگرى كشف مىشود كه ملازمت به معناى واقعى و حقيقى به مخلوط شدن مىانجامد ، اگر كسى با كسى ملازم بود ، او محسوب مىشود و به تعبير بعضىها يكى مىشوند . از اين رو در لغت آمده است : لازمَهُ أيعانقهُ و معانقه را ملازمه گفته‌اند . در لسان العرب چنين آمده است :

--> ( 1 ) . عيون اخبار الرضا عليه السلام : 2 / 272 ، حديث 63 ، بحار الأنوار : 2 / 115 ، حديث 11 ، وسائل الشيعه : 27 / 128 ، حديث 33394 ، بشارة المصطفى : 340 - 341 ( 2 ) . سوره بقره ( 2 ) : آيه 152